تنها دستمزدی که همیشه آماده پرداخت به کارگران ایران است:
سرکوب، توهین، بازداشت، زندان، شکنجه و….
با آگاهی از ماده ۲۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر و مراجعه به اصل ۲۷ قانون اساسی، درمی یابیم که افراد، گروهها و احزاب از حق آزادی تجمع و تظاهرات برخوردار هستند، اما در ایران نگاه امنیتی مسئولان به تجمعها و تظاهرات گروهها و احزاب را همواره دیده می شود و تقریباً هرگونه تجمع اعتراضی، توسط ماموران و دستگاههای امنیتی و نظارتی سرکوب می شوند مگر تجمعات هماهنگ شده و باب میل رهبری، دولتمردان ایران با نادیده گرفتن اصول قانون اساسی که خود قانونگذاران تصویب نموده اند به سرکوب کارگران با عناوین مختلف ادامه می دهند علیرغم معاهدات بین المللی که بطور رسمی پذیرفته اند، شگفتا رژیم و دولتی که با شعار حمایت از مستضعفان و کارگران شکل گرفت اینک بلای جان آنها شده است.
آخرین دیدگاهها